Kapsaliana Village | The Island Concept

14 september | Terug naar Kreta 

1:30 op.

3.20 Düsseldorf Airport 

4:00 Ontbijtje

5:40 Geboard 

[Tja, we zijn er ondersteboven van 🙃]

13:00 Kapsaliana Village 😄

Over een uurtje is de kamer klaar. Even chillen bij de pool en dadelijk iets te eten bestellen. 

Na het eten (ik pappardelle met konijn, Petra spaghetti met vis) lopen we nog een rondje. Ze lijken hier overal te zitten, ondanks dat ze zeldzaam zijn, want ze roepen van vele kanten.

15 september | Regen

Vreemde nacht. Rugpijn midden in de nacht (op de tocht gezeten?), daarna bleef ik slapen en slapen. Petra is lekker gaan zwemmen.

Tijdens het ontbijt begint het te regenen. We verhuizen naar de overkapping. "The first rain since May" zegt de ober. Hebben wij weer.

[Trouble in paradise]

Zoals het er nu uitziet, wordt vandaag een relax dag. Als we op het ons terras zitten horen we, en snel daarna, overal de bijeneters om ons heen. Misschien straks eens rond gaan rijden.

Nu even zwemmen, ik dan, en een beetje rusten. Petra gaat eens opzoek naar de vlinders: het Klein Tijgerblauwtje wordt gevonden.

Dinner: we moesten van de chef de groentensoep met blauwe kaas proeven. Yummy. 

Daarna een lekker visje.

[Espresso en (?0 Rsitretto]

16 september | Op jacht

Nog steeds regen. En de vooruitzichten zijn niet echt gunstig. Jammer.

Eerst even lekker zwemmen. 

Het weer nodigt niet uit om veel te doen, we blijven dus bij onze kamer en lezen een boekje.

Tegen een uur of één gaan we toch nog even vogels zoeken. Het licht is slecht en het duurt een tijd. Toch vinden we de bijeneters op dezelfde plek als gisteren. Omdat je ze te voet makkelijk opschrift, ga ik toch maar even "off road" met de DS3. Gaat prima.

Op de terugweg zie ik bijenkorven langs de weg, en ook daar zijn de bijeneters. 

Google stuurt ons binnendoor via Prinos, laatste stuk weer onverhard. Hobbel de bobbel.

Bij Kapsaliana aangekomen begint het stevig te regenen. 

17 september | De zon 🌝

Het lijkt op te klaren, na een nacht van hevige regenval. Even een paar baantjes zwemmen en dan ontbijt. Tijdens het ontbijt begint het weer te spoelen. Rustig aan dus, tot het weer droog is.

Ik lees nog een paar hoofdstukken en dan begint de zon te schijnen. Ook horen we meteen bijeneters boven ons: tijd om nog een keer op jacht te gaan!

We rijden achterom via de onverharde weg via Pikris. Ik rem: "een hop!".

Verder, na het dorpje, horen en zien we de bijeneters. Zo mooi!

Nog even zwemmen en van de zon genieten, er is nog een plukje regen tegen het einde van de middag voorspeld. Maar eerst nog een heerlijke Griekse salade. Lokale, in de zon gegroeide, ingrediënten uit de eigen moestuin en klaargemaakt door een chef. Zó simpel en toch zó lekker.

De regen blijft weg. 

Na het eten horen we het uiltje heel dichtbij. Hij lijkt in de grote conifeer (?) bij de ingang te zitten.

Deze plek blijft iets magisch houden.

We love it ❤️ 

18 september | The Sea

Vandaag gaan we naar onze 2de bestemming. Als we wakker worden is het prachtig weer.

Tijdens het zwemmen vliegen de bijeneters over. Prut prut prut. Alsof ze afscheid van ons nemen. 

We mogen tot half één in de kamer blijven. Fijn. Langzaam ontbijten, rustig inpakken en nog even rusten voor we gaan.

Agios Nikolaos is eigenlijk niet zo ver. 145km ofzo. Maar omdat het laatste stuk snelweg dicht is duurt de toch bijna twee een half uur.

Bij aankomst staat een bekend gezicht ons op te wachten. De oude man bij de receptie komt stralend naar ons toe "welcom back".

19 september | Goat Ice Cream 

Eerst lekker de zee in. Tja, de bergbeek om de hoek zorgt voor wat frisse accenten, maar het is wel lekker. Daarna nog even in de pool voordat we gaan ontbijten. 

Een standaard eerste dag: we bestellen te veel.

We rijden naar Kritsa. Het is er best wel rustig, en nog zoals we het ons herinneren. Wat niet is zoals ik het me herinner is het geiten ijs. In mijn herinnering was het super lekker. Nu vond ik er niks aan en daarom aan de dure kant.

Verder omhoog naar het Pine Bee Forrest bij Kroustas. Het is een prachtig uitzicht vandaag.

In plaats van een wandeling te gaan maken rijden we verder het bos in. Het is sprookjesachtig. Totdat de weg iets te hobbelig en met dikke keien bezaaid raakt. Tijd om om te draaien. 

Terug naar ons resortje en lekker relaxen. 

Eerst even checken of ik de fles wijn die we bij aankomst kregen mee konden nemen voor het dinner. Geen probleem!

Catch of the Day voor mij, een heerlijk gegrild visje. En fish fillet voor Petra. Maar dan met de Aubergine salade van de calamari. Helemaal geweldig.

Een heerlijke maaltijd (Eat Fish, Drink Wine).

Toch naar de receptie. Swiss zat er. Hij had een emergency gehad eerder op de avond, vandaar dat hij er niet was. Sorry.

2 minuten later was het geregeld en konden we gaan slapen.

20 September | Epico

Een korte nacht, dus alletwee een beetje groggy na het ontbijt. Wat gaan we doen? Nergens zin in.

Onszelf opgepakt, de zwemspullen mee, en richting Plaka gereden. 

Eerst door het plaatsje, waar Petra een mooie jurk vond. Maar ja, welke maat?

Een wijntje bij Epico. Ik zag op hun Insta story een fabulous falafel tortilla. Die hebben we gedeeld. Heerlijk.

Even zwemmen in de zee. Dat doet altijd goed!

Terug om de jurk op te halen en nog even de berg op om te kijken, en luisteren, of de bijeneters ook hier thuis zijn. Helaas.

Wel een heerlijke dag. En op Spinalonga zijn we nog steeds niet geweest.

Terwijl ik dit blogje typ hoor ik ze ... .

21 September | The View 

's Morgens gaan we eerst naar het strand waar we op uitkijken. Met de auto, want door/langs de hotels hiernaast was niet zo'n succes. Lekker opgefrist gaan we ontbijten. 

En dan? Wat gaan we doen. Het wordt te warm om te gaan wandelen in de kloof, en lang in de auto is niks.

We rijden naar het uitzichtpunt midden op het eiland, met zicht op, in het noorden, de Cretan Sea, en in het zuiden, de Libyan Sea. Als toetje komt er ook nog een valegier over zweven. 

Op de terugweg stoppen we nog even bij Golden Beach. Wat een volk ... . Wel een mooie zee.

Even terug naar ons resortje. 

Om weer terug naar Plaka te gaan voor een wijntje en een klein hapje.

Weer een heerlijk dagje.

22 September | Resort dagje

Uiteindelijk besluiten we om na het ontbijt nog te blijven. Lekker hangen aan het strandje De zee in. Genieten van het heerlijke weer.

Douchen en omkleden in de Spa. En nog een lunch, seafood giouvetsi.

Het is een kleine anderhalf uur naar het vliegveld. We zijn ruim op tijd, en ook het vliegtuig deze keer. Bijna op tijd richting Düsseldorf. 

Kreta

[Coffee-Espresso]

5 mei 2026 DE1616

Om 1:30 uur gaat de wekker. Oei, dat is vroeg! Om 2:00 uur zijn we onderweg. De A2 is dicht vanaf Born, dus we moeten binnendoor door Echt, en pas bij de A73 kunnen we de snelweg weer op. Van daar zoals normaal. Om 3:16 zijn we er. 

Waar de terminal afgelopen december mega druk was en we uren in een lange rij moesten staan, gaat de self check in luggage nu vliegensvlug. Om 3:36 staan we al bij de gate. Voelt alsof we nog een dik uur hadden kunnen slapen. Maar beter dat dan te laat en de stress van de vorige keer.

Prima vlucht. Bagage duurde even maar alles was daar en dat is het belangrijkste. 

En toen Thrifty. Tot nu toe aktijd goede herinneringen, maar deze keer tja. Een beetje extra uitgegeven voor een Jeep Avenger (of gelijkwaardig...). Het bleek het laatste te zijn: een niet meer zo jonge Opel Crossland. Zucht.

Eenmaal bij Kapsaliana waren we toch benieuwd naar de nieuwe kamers. Vooral Callisto sprak aan: licht en ruim, uitzicht op de gorge, zingende vogels èn een privé pooltje. Even ons vakaniebudget wat verruimd en ja gezegd. We zitten nu bij de pool tot de kamer klaar is.

6 mei 2026 Oogcrème 

Het was erg vroeg toen we gisteren vertrokken. Alletwee nog slaapdronken de auto in. Onmogelijk dus dat we niet iets vergeten zouden zijn. En ja hoor, Petra's oogcrème. 

Eerste doel van de dag was dus om zo iets te regelen. Na het heerlijke ontbijt

[Oliver]

 (het is nu nog beter dan vorig jaar, met a la carte eigerechtjes), rijden we richting Rethymnon. Petra had een apotheek op het oog. Een goed alternatief voor wat ze normaal gebruikt was zo gevonden. 

Nu we er toch zijn doen we een rondje door de oude stad. Gezellige plek.

Terug naar de fijne kamer en ons eigen pooltje. Heerlijk zwemmen tussen de zingende vogels.

Elke keer is het plan om in het dorpje te gaan eten. Deze keer lukt het echt. Lekker kneuterig op het pleintje waar de twee (of drie) restaurantjes en de vele katten de sfeer maken. Simpel maar lekker gegeten.

Nu de zonsondergang op ons terrasje. 

Prut prut prut. Ineens vliegen er zo'n 15 bijeneters over. We dachten dat ze er niet meer zouden zijn. Maar ze zijn er wel. Morgen eens gaan zoeken!

7 mei 2026 De Camino

Lekker een paar baantjes in het zwembad. Nog even nagenieten in ons eigen pooltje. Douchen. Ontbijten (had ik al gezegd hoe goed!). En dan richting Margarites, het pottenbakkersdorpje, in de hoop onderweg nog mooie vogels te zien. En vlinders! De eerste zat naast de receptie toen we voor morgenavond reserveerden. 

Wel gehoord, op de terugweg, maar niks gezien.

Gisteren aan De Camino van Anya Niewierra begonnen. Lang geleden dat ik tijdens vakantie gelezen heb. Doet me goed, even niet met de neus in de telefoon. 

Nu even een wijntje en snackje aan het zwembad. Vanavond ook gewoon hier eten. Lekker lui.

Prut prut prut. Petra springt op. Helaas ze vindt ze niet (nog niet?).

8 mei 2026 Patsos

Brrrr. Het is een beetje frisjes vanochtend. Toch even een paar baantjes trekken voor het ontbijt. We bestellen beide weer de Kayanas, ik met Apaki en Petra met gegrilde groenten. Heerlijk. Net zoals de rest van het ontbijt.

Te fris voor aan het zwembad hier, dus gaan we op weg richting de Patos Gorge met de Cave of Agios Antonios, de grot van de heilige Antonius.

Ja, het is de bedoeling dat je door het water waad. Maar na om de hoek gekeken te hebben ben ik omgedraaid. Petra had sowieso al haar twijfels over het water.

Op de terugweg nog even de prachtige parasoldennen net voor het Arkadi Monastery gefotografeerd. 

Laatste diner bij Kapsaliana, of beter Elaia. Vooraf hebben toch eens de Aubergine specialiteit geprobeerd. Heerlijk. Petra nam weer de spaghetti met visjes chevice. Verrukkelijk. En ik heb de kalfswangetjes geprobeerd. Zo lekker. Gegrild fruit met ijs en crumble na. Ja, dit gaan we missen.

[zo'n verschrikkelijk nieuws eerder op de dag, twee keer nog wel 😔]

Kling klang. Pats. Shit. De koffiekopjes staan nog buiten. Nou ja, wat er van over is. We horen zo net kapot vallen. 

Het waait erg hard. Ik ren naar buiten. De matrassen van de ligstoelen zijn weggewaaid en hebben ze op de grond doen vallen. Ik pak ze net voor ze over de kant van het ravijntje vliegen en zet ze om de hoek achter de deur, uit de wind. Oei, daar gaat de parasol omver. Ik vouw hem dicht en leg hem plat.

Even de receptie bellen dat ze in de kamer boven de ramen dicht doen. Alles klappert. 

Tijd om te slapen.

9 mei 2016 From the mountains to the sea

We liggen al vroeg in zwembad. Het is pas 7 uur. Lekker zo 's  ochtends een paar rondjes. 

Ik pak alvast de meeste dingen in voordat we gaan ontbijten. Kunnen we lekker rustig aan doen. Na het lange ontbijt, bijna 2 uurtjes, pak ik de laatste dingen in en ga de auto halen. Ja, dit was een hele fijne kamer. Duur. Maar heel fijn. 

Even uitchecken, betalen, en we kunnen door. Het loyalty account is samengevoegd en de receptionist verzekerde ons dat we de volgende keer 10% repeaters korting krijgen. Oké,  fijne om te weten.

We besluiten niet door de bergen te starten. Het is sowieso al een flinke rit. Wel gaan wij bij Chersonisos richting het Lasshiti Plateau. Niet helemaal, maar tot Krasi, waar we bij "Anja" stoppen voor een klein hapje en een drankje. Zo'n gezellig plekje.

Terug naar de zee richting Malia om onze reis te vervolgen. De navigatie geeft aan dat de E90 afgesloten is, zonder een alternatief te geven. Dat blijkt niet nodig. De omleiding is van begin tot eind, vele vele kilometers, bemand om de juiste richting aan te geven. Levende omleidingsborden.

Met een half uurtje vertraging komen we aan. Christos, de oudere man bij de receptie checkt ons in. Een en al warmte en blij dat we er weer zijn. Even daarvoor hadden de crew in het restaurantje ook al gegroet. 

Nu even zwemmen. Deel twee is begonnen: The Island Concept aka "the sea".

Geroezemoes bij het personeel. Mariana schatert: "He will propose!". En ja haar, er dwarrelt een jong stel in het wit over het resortje. "She said yes!" Ze laat de ring zien voor de foto.

10 mei 2026 Landkreis Landsberg am Lech

Vroeg op en lekker een paar baantjes zwemmen. Ontbijten (te veel besteld) en daarna richting Kritsa. Blijft een leuk dorp. Echter, 1) de winkel waar Petra haar mooie NEMA jurk gekocht heeft, verkoopt dat merk niet meer (het sowieso te warm om iets te passen, en 2) het restaurantje dat er naast ligt, waar ze heerlijk ijs van geitenmelk hebben, is helaas op zondag gesloten.

We rijden door naar het Pine Forrest bij Kroustas. Op deze smalle weg rijden we achter een auto met Duits kenteken LL. Geen idee waar dat zou moeten zijn. Tot mijn stomme verbazing stoppen ze waar wij stoppen. Er stapt een ouder stel uit. Ik vraag LL waar is dat. Landkreis Landsberg am Lech bij München. Achteraf am Lech had ik wel Zuid Duitsland geweten. Ze waren al een paar maanden hier en verbleven in een huis van Zwitsers in Ierapetra. Die kwamen over een paar weken weer terug, dus binnenkort gingen ze weer rustig aan naar huis.

Terug naar her resortje. Even snel nog een snack haenen wat water. Tijd om te relaxen. 

11 mei 2026 Classic

We liggen weer voor 7 uur in het zwembad. Lekker wat baantjes voor het ontbijt.

Ondanks de hitte gaan we toch de Gorge van Kritsa lopen. De gieren cirkelen al boven ons wanneer we uit de auto stappen. 

In de kloof valt de temperatuur mee, toch zweten we ons het blubber. De kloof is ook (veel) langer dan we ons herinneringen. Elke keer denken we dat we aan het einde zijn, maar nee. Op een gegeven moment denk ik zelfs dat we verkeerd gelopen zijn (hoe dan in een kloof?!), tot we een hek zien dat we herkennen. De weg terug is wel bloedheet. Maar we hebben het gehaald.

's Middags rijden we naar Plaka. We delen een heerlijke brioche met kip en een wijntje bij Epico. Yummy. 

12 mei 2026 Resort dagje

Gisteren was toch wel een drukke dag. Vandaag doen we het rustig aan. Lekker hangen op het resortje (tot nu toe).

Uiteindelijk beslissen we om buiten te gaan lunchen. Het wordt Elounda. 

13 mei 2026 Slowly back home

Lekker zwemmen. Een hotel zonder verwarmd zwembad zouden we dat nog kunnen? Ontbijt. Inpakken. Nog even relaxen. Uitchecken. 

Maar we blijven nog even. We zitten nu op het strandje bij het hotel. Het plan is om zo rond 2uur te gaan.

We gaan uiteindelijk om kwart voor twee. Via Elounda, Plaka, de plek waar we ooit de bijeneters gezien hebben, om uiteindelijk bij Malia uit te komen. De rit duurt langer dan gedacht. Na wat opties die niks zijn rijden we richting Niki. We stoppen bij de parkeerplaats van de taverne ernaast en de man wenkt ons binnen. Het waait hard, de taverne is leeg en de brandweerauto waar we net achter reden geeft ons stress. We besluiten terug naar Krasi te gaan.

Dat blijkt een goede keuze. We eten bij de taverne midden in het dorp: Krassopsycho. Een hele goede keuze!

We zijn om zes uur ingecheckt en de bagage afgeven. Zoals gepland. Wat?! Het vliegtuig staat nog in Frankfurt! Shit, mega vertraging. Dat wordt wachten.

Om iets over 9 landt het vliegtuig. Het boarden gaat supersnel. Ze hebben haast. Düsseldorf Airport sluit om middernacht. Het ziet er naar uit dat we dat net gaan halen. We zijn halverwege nu. Fingers crossed. 

23:56 >> geland!

Lanzarote 2025 - Fariones

22 November 2025 Heenreis 

Oef. Vroeg op: 3:05uur al. Ruiten krabben, inladen en gaan. Het eerste oranje lampje brand al (achteruitrij sensor bevroren?). Alles gaat goed, tot we bijna in Eindhoven zijn: bij knooppunt Leenderheide laat ik de gas los en, biep, motorstoring. Gelukkig geen noodloop, dus we rijden zonder probleem naar de parkeergarage: P1.

[Sensor katalysator vanwege het olieverbruik, net zoals vroeger?]

Incheck probleemloos. We staan nu klaar om op te stijgen. 

Wat gaat de vlucht soepel. Ruim voor tijd landen we. Auto, Peugeot 208, staat klaar. Koffer is er snel. Hup, en naar het hotel. Ik drop Petra af en zoek een parkeerplaats. Niet zo gemakkelijk, maar gelukkig rijdt er net iemand weg. 3 minuten lopen, maximaal. Petra heeft al ingecheckt. De Cava staat op me te wachten en de kamer is al klaar. En de kamer is ruimer dan we dachten, met een heel fijn uitzicht. 

O ja, had ik al gezegd dat de zon schijnt en het lekker warm is 🥂😀.

Heerlijk is het hier.

Diner doen we aan de overkant bij Restaurante Casa Parmigiano. Prima keuze.

Vroeg op is niet alles, maar als ik nu het nieuws zie dan ben ik er blij om. Prima vliegveldje trouwens. Moeten we vaker overwegen. 

23 November 2025 - Renvogel

[Race in Las Vegas]

Eerst lekker een paar baantjes trekken. Altijd zo fijn om 's morgens voor het ontbijt te zwemmen. Daarna douchen en naar het ontbijt. De Cava staat koud. Altijd lekker. Verder allerlei lekker dingetjes.

We gaan op zoek naar de Griel [Stone-curlew] op naar Jable de Famara. Een klein half uurtje rijden en we zijn er volgens Google Maps. Maar waar dan? Een stukje terug en we vinden de weg. Na een tijdje speuren zien we een groepje vogels: Renvogels [Cream-coloured Courser]. Niet waar we naar zochten, maar wel heel leuk.

Even later zien we een auto en iemand staat met camera in het veld. Ik zie een flinke vogel opvliegen, maar kan niet zien wat het is. We gaan eens kijken wat ze zien. Het blijken Nederlnders, vader en zoon - de vogelaar. Het bleek een Kraagtrap [Houbara Bustard] te zijn geweest. Jammer dat ik 'm niet goed gezien heb.

Terug naar het hotel. Even rusten en daarna de zee in. Het water is heerlijk fris en super helder. Dat kunnen we niet van de lucht zeggen: vanaf vandaag Calima, tot woensdag. Jammer.

Vanavond is het Indias geworden, bij Mumbai Masala. Was lekker. Bomvol nu.

24 November 2025 - Nog een rondje vogels

Na lekker wat baantjes te hebben getrokken en een heerlijk ontbijtje, vertrekken we richting Montaña Tinamala, op zoek naar de Trap. [Achteraf bleek dat Petra naar Haria wilde. Oeps] Daar aangekomen blijkt de pad niet zo fijn te zijn als gisteren. Halverwege draai ik om. Volgende keer maar een 4x4? De Trap vinden we niet, maar net voordat we het gebied uitrijden ziet Petra vogels rennen. Het blijken Barbarijse Patrijzen te zijn.

[Foto: Birdingplaces]

We gaan door naar de Koereiger [Cattle Egret] kolonie in Arrecife. Gewoon een klein beschermd gebiedje naast het busstation. Er zitten er flink wat. We zien ze op nesten en er is ook een jong .... in December!

Terug naar ons hotel.

Zwemmen in de kristalheldere Atlantische Oceaan (met visjes om je heen). Relaxen in de jacuzzi. Afgetapt met een paar baantjes in het zwembad. Helemaal goed.

Voor dinner gaan we de andere kant op, naar de Old Town. We kiezen het eerste restaurantje: Restaurante La Tiñosa. Knoflook garnalen vooraf, paella als hoofdgerecht en een heerlijke fles lokale witte wijn erbij. Genieten. 

25 November 2025 - Hoteldag

Na vannacht en het nieuws vanmorgen weet ik niet goed wat hier moet schrijven. Een mooie vlinder foto van Petra?

26 November 2025 - Regen

Ik voel me al iets beter, maar daar is ook alles mee gezegd. Goed genoeg om voor het ontbijt te gaan zwemmen. 

We zijn vandaag vroeg bij het ontbijt en kunnen zo een mooi plekje buiten uitkiezen - zonder te wachten. 

In de middag gaan we nog een laatste poging wagen om de Westelijke Kraagtrap (en dan de lokale "subspecies") te zien.

27 November - Terugreis 

Vroeg op en inpakken. Nog een laatste rondje om over de zee te kijken. Afrekenen, ontbijten en gaan. Het zit er op, helaas. Maar we hebben wel een mooi plekje dichtbij gevonden, waar het lekker warm is als andere plaatsen al te koud zijn (en dus hun seizoen al beëindigd hebben).